Aprovechando los últimos días…
Publicado el 15 Septiembre, 2009 @ 15:40

… del verano!!! Pues sí, ya no queda nada de verano. Las noches ya llegan antes, a media tarde hace pelete y hoy incluso la lluvia pretende intimidarnos (pero con los gallegos no puede!!). Las fotos de hoy son de la semana pasada, el día que me sentía tan sumamente guapísima. Así soy yo, tengo días buenos, algún día malo, y días radiantes!!! No os pasa a vosotras??? Yo tengo días en los que me levanto y ya coqueteo con el espejo del baño, sí nena, hoy estás que te sales!! Pues éste fue uno de eso días en los que estuve súper contenta todo el día. Las fotos no son una maravilla, pero bueno, mi hermana hizo de fotógrafa esta vez, y puso todo su empeño, aunque quizás le falte algo de práctica.

Este vestido ya me lo puse otra vez, pero esta vez incorporo el cinturón. Me pareció que podría quedar bien y mascullé la idea varios días, quizá un cinturón algo más ancho también habría quedado bien, pero bueno, será en otra ocasión!! También incorporé el broche del pelo de lazo de Primark con el que me sentí genial, a mí esto de llevar moñadas en el pelo (lazos especialmente) me hace sentir genial, muy coqueta, no sé como explicarlo.

En mi opinión el ser coqueta es la mejor terapia anticomplejos que hay para una diva. Estos últimos días me he topao con varios casos de divas acomplejadas y francamente, me cuesta entenderlas. Por alguna razón que se me escapa, muy pocas veces mi físico ha afectado negativamente a mi estado de ánimo, debo de tener un repelente para esas cosas, no sé. No entra en mi cabeza el estar triste por mi cuerpo. Es antinatural no quererse a uno mismo. Cada uno es como es, punto pelota. No voy a gastar mi vida en querer ser quién no soy. Tengo que pasarme media vida sufriendo por adelgazar y otra media sufriendo por no engordar para luego recuperar mis kilos y volver a deprimirme???? Eso para quién le guste, que desde luego no soy yo. Más de la mitad de mis amigos/as están en su peso y tendrán problemas de salud mucho antes que yo por emborracharse a menudo y/o fumar como carretas, y resulta que yo tengo que adelgazar por salud??? No sé, quizás el día que me vea en una situación forzosa, de momento gozo de muy buena salud, con todas mi analiticas perfectas, sin riesgo cardiovascular alguno y feliz. Y guapa por dentro y por fuera. Y ya basta por hoy, es que estas cosas me cabrean!!! Una mujer es siempre guapa, pese los kilos que pese!!!

… do verán!!! Pois sí, xa non queda nada de verán. As noites xa chegan antes, a media tarde fai pelete e hoxe incluso a choiva pretende intimidarnos (pero cos galegos non pode!!). As fotos de hoxe son da semana pasada, o día que me sentín tan sumamente guapísima. Así son eu, teño días bós, algún día malo, e días radiantes!!! Non vos pasa a vos???? Eu teño días nos que me levanto e xa coqueteo co espello do baño, sí nena, hoxe estás que te saes!! Pois éste foi un desos días nos que estiven súper contenta todo o día. As fotos non son unha maravilla, pero bueno, a miña irmá fixo de fotógrafa esta vez, e puxo todo o seu empeño, aínda que quizáis lle falte algo de práctica.

Este vestido xa o puxen outra vez, pero esta vez incorporo o cinto. Pareceume que lle podería quedar ben e barrenei a idea varios días, quizáis un cinto algo máis ancho tamén lle quedara ben, pero bueno, será noutra ocasión!! Tamén incorporei o broche do pelo de lazo de Primark co que me senti xenial, a min esto d elevar moñadas no pelo (lazos especialmente) faime sentir xenial, moi coqueta, non sei como explicalo.

Na miña opinion, o feito de ser coqueta é a mellor terapia anticomplexos que hai para unha diva. Estes últimos días topeime con varios casos de divas acomplexadas e francamente, costame entendelas. Por algnha razón que se me escapa, moi poucas veces o meu físimo afectou negativamente o meu estado d eánimo, debo ter un repelente para esas cousas, non sei. Non entra na miña cabeza estar triste polo meu corpo. Eu teño que pasarme media vida sufrindo por adelgazar e outra media sufrindo por non engordar para logo recuperar os kilos e volverme deprimir????? Eso para quen lle guste, pero desde logo non son eu. Máis da metade dos meus amigos/as están no seu peso e terán problemas de saúde moito antes que eu por emborracharse a miúdo e/ou fumar como carretas, e resulta que eu teño que adelgazar por saúde???? Non sei, quizáis o día que me vexa nunha situación forzosa, de momento gozo de de moi boa saúde, con todas as miñas analíticas perfectas, sen risco cardiovascular algún e feliz. E guapa por dentro e por fora. Xa basta por hoxe, é que estas cousas cabreanme!!! Unha muller é sempre guapa, pese os kilos que pese!!!

100_1962

100_1951

100_1950

100_1949

100_1948


5 comentarios
Categorías: General
Etiquetas: · · · ·

Quién me lo iba a decir…
Publicado el 4 Agosto, 2009 @ 21:08

Pues sí, quién me iba a decir a mí que iba a comprarme este vestido en… Alcampo!! El año pasado fui con mi madre a Alcampo, no a mirar ropa, más bien ibamos a comprar algo y “de paso” pasamos el rato por la zona de ropa. Yo tengo una regla a respecto de dónde comprar ropa y es la siguiente “Ningún sitio es peor que otro para encontrar ropa”. No sé si esta regla es válida para todo el mundo, pero sí para una gordita, nosotras no podemos ir a un Zara y decir, “Ay, esto no me gusta”, ” esto me hace culo”, “esto me queda flojo”, ” esto no me sienta”… en principio sólo podemos decir “no me vale” y “¡¡¡¡Me vale!!!!”. Es por ello que yo suelo caer ante casi cualquier cosa que me sirva, o que al menos aunque no me sirva del todo que me pueda poner de alguna manera (esto lo explicaré más adelante). Así que ahí estaba yo con mi madre en el Alcampo mirando ropa, ya había comprado alguna vez en allí, sobretodo camisetas y leggins básicos de algodón pero ese día de repente encontré un vestido rojo precioso. Era acampanado, de manga sisa, con dos botones negros en el cuello y muy años 60, monísimo, pero como no, no había mi talla y se lo quedó mi madre. Pero mira tú por dónde que mientras mi madre se lo probaba me encontré con este vestido de mi talla (bueno, era una 48 en la que entraba), es el mismo corte pero con distinta tela. Al principio no me acababa de convencer el estampado pero luego dije: “Qué caray! Me sirve!” y así fue como conseguí este vestido que tanto me he puesto estos dos veranos y que tanto me gusta. Vosotros diréis que os parece!

Pois sí, quén me iba dicir a min que iba comprar este vestido… en Alcampo!! O ano pasado fun coa miña nai a Alcampo, non mirar roupa, máis ben a comprar algo e “de paso” pasalo un anaco pola zona da roupa. Eu teño unha regla ó respeto de dónde comprala roupa e é a seguinte “Ningún lugar é peor ca outro para encontrar roupa”. Non sei se esta regla é válida para todo o mundo, pero sí para unha gordiña, nós non podemos ir a un Zara e dicir, “Ai, esto non me gusta”, “esto faime cú”, “esto quedame frouxo”, “esto non me senta”… en principio só podemos  dicir, “non me vale” ou “¡¡¡Váleme!!!”. É por isto polo que eu caio a miúdo con case calqueira cousa que me serva, ou polo menos aínda que non me sirva de todo poida poñela de algun xeito (esto explicareino máis adiante). Así foi como me vin coa miña nai no Alcampo mirando roupa, xa comprar alí máis veces, sobretodo camisetas e leggins básicos de algodón pero ese día de repente atopei un vestido vermello precioso. Era acampanado, de manga sisa, con dous botóns negros no pescozo e moi anos 60, precioso, pero como non, non había a miña talla e quedou con él miña nai. Pero mira ti por ónde que mentres miña nai probaba o dela encontrei este vestido da miña talla (bueno era unha 48 na que entraba), é o mesmo corte pero distinta tela. O principio non me convencía o estampado pero logo dixen: ” Que carallo! Sirveme!” e así foi  como conseguín este vestido que tanto me puxen estes dous verans e que tanto me gusta. Vos diredes que vos parece!

100_0891

100_0892

100_0893


5 comentarios
Categorías: Chollos · Consejos · Outfit
Etiquetas: ·