El morado…
Publicado el 1 diciembre 2009 @ 23:30

… siempre vuelve a mi lado!!!! Me encanta!!! Me veo bien con él, me gusta como combina con negro, con vaquero, con azul marino… El año pasado me dió una especie de friebre con este color (y me compré unas cuantas cosillas verdad Cris??) creo que de repente empecé a verlo todo con un filtro morado como los gatos. Y claro, el año pasado se llevaba muchísimo, y aunque este año ya no es tanto el furor, yo sigo a lo mío como de costumbre.

Siento mucho muchísimo tener el blog tan abandonado, pero es que no me dá el tiempo para nada. Y además hace un frío que pela!!! Igual no admitís el frío como excusa, pero por ello me voy a explicar… Yo vivo en un piso con unos cuantos años a sus espaldas, que no tiene calefacción y con una instalación eléctrica precaria en la que Mr E no me deja poner un radiador (o un calefactor o algo) en la habitación de los ordenadores porque dice que esa habitación ya soporta mucha carga eléctrica. Así que ahora en invierno cada vez que me vengo al ordenador me congelo. Muchas veces me cogo el portátil y me voy al salón o la cama, pero claro, para publicar necesito mi pc, dónde tengo el cable de la cam, los programas que me hacen falta a veces para las fotos etc… Y claro, pos me tengo que venir para aquí!!! Y me pelo de frío!!!! Pero bueno en general es que llego cansada a casa, con poco tiempo y con muchas ganas de meterme en cama!!! Además hasta ahora que he cobrado mi primer sueldo y me he podido comprar unas cosillas, mis looks no eran gran cosa a diario (con zapatillas tipo converse casi a diario) y ni me sacaba fotos. Además a veces pienso en quitarme unas fotos, pero en el tiempo que tarda en venir Mr E de trabajar no me resisto y me pongo el pijama y la bata de casa!!! Un desastre vamos!! De todas formas que sepáis que leo vuestros blogs regularmente aunque no esté comentando demasiado por no decir nada.Bueno, intentaré publicar algo más y que no se que lleve las palabras el viento (al menos dos post a la semana!!!).

El look de hoy, es muy parecido a uno que ya publiqué en verano, pero esta vez adaptado al invierno, medias de lana incluídas, no sé si merece mucho comentario. Mi querido color morado predominando el conjunto, con esta camiseta? de Kiabi del año pasado. El cardigan algo escaso es de Primark, es el primero que compré allí y es una talla 44,  error de principiante ya que suelen tener talla 46 que me queda un poco mejor. Aunque bueno, creo que así abotonado dá algo el pego no??? Y con vestidos y cosas así queda muy mono casi como si fuera una torerita!!! La falda es de New Look, la de siempre, que anda que no le saco yo partido a la faldita… Y para mi gusto los collares rematan y completan el look fantásticamente ya que sin ellos la ropa queda muy sosa, al menos a mi parecer.

Y noticas noticas frescas!!! Me he comprado alguna ropita nueva, me pasé el sábado por Kiabi a mirar y me compré mil cosas, tantas que ya por este mes no me voy a comprar nada más. Un vestido marrón de punto (para la próxima entrada), un maxi jersey morado, una túnica con estampado turquesa, dos pantalones, un cardigan negro larguito y varias camisetas y polos básicos. Y bueno, ayer también me pasé por Primark porque necesitaba unas medias turquesa para estrenar el vestido marrón, y acabaron cayendo algunas cosillas más (sobre todo medias!!!) pero no llegó la sangre al río que Primark es muy económico. Por cierto, también me compré unos sujes, a los cuales no les había dado aún una oportunidad (me parecían todos muy pequeños) pero tras una conversación con Ana me esforcé más en mirar tallas y he encontrado mi talla (40 D, que equivaldría a una 105 copa D) y de momento estoy muy contenta, los tirantes son tipo biquini, por lo que no se retuercen y son muy cómodos y ni me aprietan ni nada y recogen genial, y vamos… que me han costado 5 euros!!!

Y por hoy nada más, me reservo más detalles para el siguiente post, o no tendré ya nada que contar!!! Muchos besitos a tod@s y gracias por estar ahí!!!

… sempre volve ó meu carón!!! Encántame!!! Véxome ben con él, gustame como combina co negro, co vaquero, co azul mariño… O ano pasado deume unha especie de febre con esta cor ( e compreime unhas cantas cousiñas verdade Cris??) penso que de repente comecei a velo todo cun filtro morado coma os gatos. E claro, o ano pasado levábase moitísimo, e aínda que este ano xa non é tanto o furor, eu sego ó meu como de costume.

Sento moitísimo ter o blog tan abandoado, pero e que o tempo non me dá para nada. E ademáis fai un frío que pela!!! Se cadra non admitides o frío como excusa, pero por elo voume explicar… Eu vivo nun piso cuns cantos anos ás súas costas, que non ten calefacción e cunha instalación eléctrica precaria na que Mr E non me deixa poñer un radiador (ou calefactor ou algo) na habitación dos ordenadores porque dí que esa habitación xa soporta moita carga eléctrica. Así que agora no inverno cada vez que me veño ó ordenador conxélome. Moitas veces collome o portátil e voume para o salón ou á cama, pero claro, para publicar preciso o meu pc, dónde teño o cable da cam, os programas que me fan falta ás veces para as fotos etc… E claro, pois teñome que vir para aquí!!! E pélome de frío!!! Pero bueno, en xeral é que chego á casa cansa, con pouco tempo e con moitas gañas de meterme na cama!!! Ademáis ata o de agora que cobrei o meu primeiro soldo e me puiden comprar unhas cousiñas, os meus looks non eran gran cousa a diario (con zapatillas tipo converse case a diario) e nin me sacaba fotos. Ademáis ás veces penso en quitarme unhas fotos, pero no tempo que tarda en vir Mr E de traballar non me resistoe póñome o pixama e a bata de casa!!! Un desastre vamos!!! De todas formas que sepádes que leo os vosos blogs regularmente aínda que non esté comentando demasiado, por non decir nada. Bueno, tentarei publicar algo máis e que non se leve as palabras o vento (a lo menos dous post por semá!!!).

O look de hoxe, é moi parecido a ún que xa publiquei no verán, pero esta vez adaptado ó inverno, medias de lá incluídas, non sei se merece moito comentario. A miña querida cor morada predominando o conxunto, con esta camiseta? de Kiabi do ano pasado. O cárdigan algo escaso é de Primark, o primeiro que comprei alí e é unha talla 44, error de principiante xa que soen ter a talla 46 que me queda un pouco mellor. Aínda que bueno, penso que así abotoado dá o pego non??? E con vestido e cousas así queda moi mono, case como se fora unha torerita!!! A falda é de New Look, a de sempre, que anda que non lle saco eu partido a saia… E para o meu gusto os colares rematan e completan o look fantásticamente xa que sen eles a roupa queda moi sosa, a lo menos ó meu parecer.

E noticias frescas!!! Compreime algunha roupiña nova, paseime o sábado por Kiabi a mirar e compreime mil cousas, tantas que por este mes non me vou comprar nada máis. Un vestido marrón de punto (para a próxima entrada), un maxi xersei morado, unha túnica con estampado turquesa, dous pantalóns, un cardigan negro longuiño e varias camisetas e polos básicos. E bueno, onte tamén me pasei por Primark porque precisaba unhas medias turquesa para estrear o vestido marrón e acabaron caendo algunhas cousiñas máis (sobretodo medias!!!) pero non chegou a sangue o río que Primark é moi económico. Por certo, tamén merquei uns suxes, ós cales non lles dera unha oportunidade (parecíanme moi pequenos) pero tras unha conversa con Ana esporceime en mirar máis talla e atopei a miña (40D, que equivale a unha 105 copa D) e de momento estou moi contenta, os tirantes son tipo biquini, polo que non se retorcen e son moi cómodos e nin apretan nin nada, e recollen xenial, e vaoms… que me costaron 5 euros!!!

E por hoxe nada máis, reservome máis detalles para o seguínte post, ou non terei nada que contar!!! Moitos biquiños a tod@s e gracias por estar ahí!!!

100_2713

100_2709

100_2731

100_2734

100_2742


¿Quieres recibir cada post nuevo por e-mail? ¡Suscríbete!


7 Comentarios
Categorías: General · Mis Looks
Etiquetas: · · ·


Inspire - 468x60
ES Mens 468x60


Green & Black…
Publicado el 20 noviembre 2009 @ 23:03

… para el fin de semana!!! Así fué como me vestí el domingo pasado para ir a comer a casa de mis suegros. La verdad es que ahora en invierno me da mucha más pereza arreglarme, con lo sencillito que es en verano verdad??? Tantas ganas tenía yo de frío, de parar de sudar y de sacar el arsenal de invierno y ahora estoy atontada!!! Estoy preparando una ” lista de la compra” para fin de mes y creo que estoy poniendo demasiadas espectativas en ella. Me explico, cuando me levanto pienso cosas como “claro es que esto no lo puedo poner así hasta que compre X”, “esto quedaría bien si tuviese X que miré el otro día” y un sin fin de cosas así que paralizan mi creatividad!!! Además lo que peor estoy llevando de trabajar es que tengo mucho sueño, eso que intento acostarme pronto, pero se ve que el periodo de desentoxicación de horas excesivas de sueño a mi cuerpo le está costando mucho. Así que cuando llego a casa no tengo ganas de fotos, ni blog, sólo llego arrastrándome como una zombie mientras digo a duras penas… “sueño, tengo mucho sueño… quiero dormir”. Aunque esto me crea cargo de conciencia, porque luego en los momentos libres de trabajo miro el blog y deseo leer vuestros comentarios, pero claro, no he publicado nada nuevo. Ainz por dios, es la dichosa pescadilla que se muerde la cola!!!

Y por otra parte, tengo tantas ideas para el blog y tan poco tiempo!!!! Mi horario es de 9-14 y de 16-19, las horas de mediodía me llegan para hacer la comida, comer y poco más, y luego hasta las siete y pico no llego!!! Por cierto, que he comenzado un plan de “comida sana” ello no consiste en hacer dieta de catidades reducidas, es simplemente comer mejor de lo que estaba comiendo. Me estaba dejando llevar por la pereza, por las prisas y sobretodo por Mr E que es Mr comida basura, pero eso se ha acabado, ahora intento que comamos mejor. Ya no sólo con vistas a adelgazar o no, sino para al menos no seguir engordando y que las analíticas me sigan saliendo bien (no como a Mr E que le sale de todo…). Así es que comemos CERO frituras, siempre hay verdura en el menú, las carnes y pescados se hacen a la plancha y se usa poco aceite en todo. La verdad es que la imaginación que le pongo me está sorprendiendo. Hoy hice un arroz con champiñones, guisantes y pimiento rojo que estaba riquísimo, acompañado de pechuga a la plancha. De momento el plato estrella han sido tomates rellenos de mozarella ( y unos taquitos de bacon) al horno. Bueno, y un día hice un salteado de champiñones, judías, guisantes y gulas que quitaba el sentido. Pos eso, comida sana, que las curvas hay que cuidarlas!!! Es que mucha gente se piensa que a los gordos nos da igual nuestra salud, y yo no estoy de acuerdo. A mí el día de mañana me dicen que tengo colesterol alto y me matan del disgusto!!! Creo que el problema mayor de que no ponga interés alguno en adelgazar es que me han hecho mil pruebas en las que me han dicho que estoy sana (prueba de riesgo cardiovascular con hormona de crecimiento incluída), creo que el día que tenga un problema de salud y me vea “apretada” será cuando cambie el chip. Hay quién me dice que no adelgazo porque me veo guapa, puede ser, ya os dije muchas veces que me quiero mucho. En fin, estoy usando esto de desahogo, escribiendo las cosas que me van viniendo a la cabeza sin más, sin tener una idea de lo que os voy a hablar hoy. Espero al menos entreteneros!!!! La verdad es que creo que los días grises me han apagado un poco, pero seguro que no me dura mucho!!!

Y paso ya a hablar de la ropa… El vestido juraría que ya lo había sacado en el blog una vez, pero no lo encuentro (al estar aún todo sin fotos…) pero os cuento igual cositas de él. Lo compré regajado en SMAS, una tienda de talla grande de mi ciudad, pero tal cual lo compré no me lo ponía nunca, no me convencía. Os cuento, resulta que tenía las mangas largas hasta la muñeca y era largo hasta la rodilla por lo menos y no sentaba bien. Además este estampado  satura mucho, y tanta tela en una diva como yo me saturaba hasta a mí!!! Las mangas largas hacían que en verano no me lo pusiera y en invierno tampoco porque con cualquier cosa se me quedaba la manga más larga. El largo, lo mismo, no sentaba bien y hacía un efecto mesa camilla. Lo tuve aparcado en un rincón sabe dios cuanto tiempo, hasta que se me ocurrió darle otra oportunidad y pasó por el taller de mamá. Le dije lo que quería y ella cortó y cosió. Y así sí me gusta. Le puedo poner una camiseta de manga larga negra que ayude a matar el estampado, puedo ponerle chaqueta por encima, puedo ponerlo con leggins (antes era más de medias, no quedaba bien con leggins, no sé como explicarlo), en definitiva, puedo hacer que el vestido quede bien. O eso creo yo, vamos. El abrigo, aunque no se ve muy bien (se verá seguramente en próximas entregas porque me encanta) es de Carrefour, de la colección Max Ariza de hace unos años. Ese año me pateé toda la ciudad dispuesta a gastarme un dinero en un abrigo de paño que me sirviera y me gustara, y no encontré nada (ni en el Corte Inglés, que se creen que las gordas vestimos todas como viejas) y un buen día haciendo la compra en Carrefour me paso por la parte de ropa y lo encuentro!!!! Eran las últimas rebajas y estaba allí casi solito y por 30 euritos fué mio. Hay que ver como son las cosas, cuando menos las buscas aparecen!!! Lo peor del abrigo es que tenga la manga 3/4, pero es una monada.

Nada más que contar, espero vuestro comentarios!!! Criticarme muxoooo!!! Por cierto, ni mirar a mi cara, que apunto estuve de borrármela en este post, entre que estaba medio pachucha y de domingo no salgo bien en ninguna!!!! Besotes

… para o fin de semana!!! Así foi como me vestín o domingo pasado para ir a comer a casa de meus sogros. A verdade é que agora no inverno dame moita pereza amañarme, co sinxeliño que é no verán verdade??? Tantas ganas tiña eu de frío, de parar de sudar e de sacar o arsenal de inverno e agora estou atontada!!! Estou preparando unha “lista da compra” para fin de mes e penso que estou que estou poñendo demasiadas espectativas nela. Explícome, cando me ergo penso cousas como “claro é que esto non o podo poñer así ata que compre X”, “esto quedaría ben se tivese X que mirei o outro día” e un sin fin de cousas así que paralizan a miña creatividade!!! Ademáis o que peor estou levando de traballar é que teño moito sono, eso que intento deitarme cedo, pero vese que o período de desentoxicación de horas excesivas de sono ó meu corpo estalle costando moito. Así que cando chego á casa non teño ganas de fotos, nin blog, só chego arrastrándome como unha zombie mentres digo a duras penas… “sono, teño moito sono… quero durmir”. Aínda que esto creame cargo de conciencia, porque logo nos momentos libres do traballo miro o blog e desexo leer os vosos comentarios, pero claro, non publiquei nada novo. Ainz por deus, é a dichosa pescada que se morde a cola!!!

E por outra parte, teño tantas ideas para o blog e tan pouco tempo!!! O meu horario é de 9-14 e de 16-19, as horas do mediodía chéganme para facer a comida, comer e pouco máis, e logo ata as sete e pico non chego!!! Por certo, que comecei un plan de “comida sá” elo non consiste en facer dieta de cantidades reducidas, é simplemente comer mellor do que estaba comendo. Estábame deixando levar pola pereza, polas prisas e sobretodo por Mr E que é Mr comida basura, pero eso rematou, agora intento que comamos mellor. Xa non con vistas a adelgazar ou non, senon para a lo menos non seguir engordando e que as analíticas síganme saíndo ben (non como a Mr E que lle sae de todo…). Así é que comemos CERO frituras, sempre hai verdura no menú, as carnes e peixes fanse á plancha e usase pouco aceite en todo. A verdade é que a imaxinación que lle poño estame sorprendendo. Hoxe fixen arroz con cogumelos, hervellos e pemento vermello que estaba riquísimo, acompañado de pechuga á plancha. De momento o plato estela foron os tomates recheos de mozarella ( e uns taquiños de bacon) ó forno. Bueno e un día fixen un salteado con cogumelos, xudías, hervellos e gulas que quitaba o sentido. Pois iso, comida sá, que as curvas hai que cuidalas!!! É que moita xente pensase que ós gorods danos igual a nosa saúde, e eu non estou de acordo. A min o día de mañá dinme que teño colesterol alto e mátanme do desgusto!!! Penso que o problema maior de que non poña interés algún en adelgazar é que me fixeron il probas nas que me dixeron que estou sá (proba de risco cardiovascular con hormona de crecemento incluída), penso que o día que teña un problema de saúde e me vexa “apretada” será cando cambie o chip. Hai quén me dí que non adelgazo porque me vexo guapa, pode ser, xa vos dixen moitas veces que me quero moito. En fin, estou usando esto de desafogo, escribindo as cousas que me van vindo a cabeza sen máis, sen ter unha idea do que vos vou falar hoxe. Espero a lo menos entretervos!!!! A verdade é que penso que os días grises apagáronme un pouco, pero seguro que non me dura moito!!!

E paso xa de falar da roupa… Este vestido xuraría que xa o sacara no blog unha vez, pero non o encontro (o estar aínda todo sen fotos…) pero contovos igualmente cousas del. Compreino rebaixado en SMAS, unha tenda de tallaxe grande na miña cidade, pero tal cal o comprei non o poñía nunca, non me convencía. Contovos, resulta que tiña as mangas longas ata a boneca e era longo ata a rodilla polo menos e non sentaba ben. Ademáis este estampado satura moito, e tanta tea nunha diva como eu saturábame ata a min!!! As mangas longas facían que en verán non o puxera e no inverno tampouco porque con calquer cousa quedábame a manga máis longa. O longo o mesmo, non sentaba ben e facía o efecto mesa camilla. Tíveno aparcado nun rincón sabe deus canto tempo, ata que se me ocurriu darlle outra oportunidad e pasou polo taller de mamá. Díxenlle o que quería e ela cortou e coseu. E así gústame. Pódolle poñer unha camiseta de manga longa negra que axude a matar o estampado, podo poñerlle chaqueta por riba, podo poñelo con leggins (antes era máis de medias, non quedaba ben con leggins, non sei como explicalo), en definitiva, podo facer que o vestido quede ben. Ou eso penso eu, vamos. O abrigo aínda que non se ve moi ben (veráse seguramente en próximas entregas porque me encanta) é de Carrrefour, da colección Max Ariza de fai uns anos. Ese ano pateeime toda a cidade disposta a gastarme uns cartiños nun abrigo de paño que me servise e me gustase, e non atopei nada (nin no Corte Inglés, onde se pensan que as gordas vestimos coma vellas) e un bó día facendo a compra en Carrefour, pasome pola parte da roupa e atopoo!!!!  Eran as últimas rebaixas e estaba alí case soiño e por 20 euros foi meu. Hai que ver como son as cousas, cando menos as buscas aparecen!!! O peor do abrigo é que teña manga 3/4, pero é unha monada.

Nada máis que contar, espero os vosos comentarios!!! Criticádeme moito!!! Por certo, nin mirar a miña cara, que apunto estiven de borrala neste post, entre que estaba medio pachucha e de domingo non saio ben en ningunha!!!! Biquiños

100_2688

100_2695

100_2693


¿Quieres recibir cada post nuevo por e-mail? ¡Suscríbete!


9 Comentarios
Categorías: General · Mis Looks
Etiquetas: · · ·


Inspire - 468x60
ES Mens 468x60


La noche del Samaín…
Publicado el 1 noviembre 2009 @ 20:42

… la noche de los espíritus y la llegada del nuevo año Celta!!!!

… a noite dos espíritus e a chegada do novo ano Celta!!!!

The_spirits_of_the_Samain_Nigh_by_Eireen

http://eireen.deviantart.com/

samhainda6

Supongo que muchas de mis lectoras sabréis ya lo que es el Samaín, pero por si acaso, adjuntamos informacion. El Samaín es una festividade pagana de origen celta y que etimológicamente significa “final del verano”. La llegada del cristianismo transformó esta celebración en “El día de todos los Santos” y sólo pervivió esta tradición en algunos lugares, dentro de la península ibérica podemos hablar de la zona norte, y dentro de Europa podemos destacar Irlanda como el lugar dónde más destaca esta celebración.

Resulta que nos ha pasado algo muy curioso, nosotros teníamos nuestra propia tradición (vale que el cristianismo medio se la cargara), esta tradición fue exportada a EE.UU. dónde felizmente la transformaron a su antojo y los la exportaron de nuevo. Lo sangrante es que nosotros la estamos aceptando gustosamente, adquiriendo la versión deformada y caricaturizada como nuestra. Pues no, yo Samaín no Jalowin!!!!! Os dejo este enlace, este, este y estesi queréis leer más sobre el tema.

Pues para celebrar el Samaín, el viernes pasado en el lugar de mi empadronamiento, que no dónde vivo, se celebró esta fiesta en la que no faltaron los bollos preñaos, el vino y las castañas. Y también aunque ya algo tarde, un riquísimo bizcocho de yogurt casero hecho por mi mami, hizo acto de presencia… pero muy breve, porque desapareción en unos minutillos!!!!

Lo que no faltaron tampoco fueron las calabazas, que los niños decoraron a su antojo con ayuda de los mayores, e hicieorn incluso unas minicalabazas portátiles (eran ligeritas y tenían un cordón para llevarlas) con una vela dentro. También disfrutaron de lo lindo pintándose la cara y jugando sin descanso.

Para esta ocasión elegí el modelito que veis al cual le tengo un especial cariño. El vestido lo compré hace ya unos añitos cuando una amiga mía montó su propia tienda de ropa de talla grande en Santiago. Por aquel entonces su tienda era una franquicia, que pronto dejó de serlo por los continuos problemas con la empresa. El caso es que me encantó en cuanto lo vi, fué como un fechazo. Me lo probé con los primeros leggins que me compré y me encantó el resultado. Tan raro él, pero tan mono… En mi casa tuvo pocos adeptos, mi abuela cada vez que me lo veía se reía sola. No entendía (ni entiende) como me puedo poner un vestido con ese vuelo en plan globo. Pero a mí me encanta. Mucho he tenído que aguntar con el vestido de mis amores, lo peor en casa (que es dónde duele, que a mi el resto me la trae floja…) y ahora mismo ya llevaba bastante tiempo sin ponérmelo.

Me eché mucha laca, me cardé un poquito el pelo para darle volumen, me maquillé lo mejor que pude (sigo practicando) y lista para celebrar la llegada del año celta!!!! Esta vez os presento a mi mami, toda sport ella que acababa de llegar de trabajar (es cocinera en un centro de mayores) lástima que no tenga fotos del look que le monté la semana pasada para una cena…  Esa si que era una presentación!!!!  Y bueno, a mi sister ya la conocéis, mira que es guapa la jodía, la maquillé muy suavecito para tapar un poquito las imperfecciones e irle enseñándo, que luego siempre dice que no sabe…

Nada más, las novedades van a tener que esperar… A ver si doy publicado algo más por semana!!! Un besito para todas!!!

Supoño que moitas das miñas lectoras sabedes xa o que é o Samaín, pero por se acaso, adxuntamos información. O Samaín é unha festividade pagana de orixen celta e que etimolóxicamente falando significa “final do verán”. A chegada do cristianismo transformou esta celebración no “Día de tódos os Santos” e só perviveu esta tradicións en alguns lugares, dentro da península ibérica podemos falar da zoa norte, e dentro de Europa podemos destacar Irlanda como o lugar ónde máis destaca esta celebración

Resulta que nos pasou algo moi curioso, nos tíñamos a nosa propia tradición (vale que o cristianismo medio que a eliminou), e esta tradición foi exportada ós EE.UU. dónde felizmente a transformaron o seu antollo e nola exportaron de novo. O sangrante é que nos a estamos aceptando gustosamente, adquirindo a versión deformada e caricaturizada como nosa. Pois non, eu Samaín non Jalowin!!!! Deixovos esta ligazón, esta, esta e esta se queredes ler máis sobre o tema.

Pois para celebrar o Samaín, o venres pasado no lugar do meu empadroamento, que non dónde eu vivo, celebrouse esta festa na que non faltaron os bolos preñaos, o viño e as castañas. E tamén aínda que xa algo tarde, un riquísimo biscoito de iogurt caseiro, feito pola miña mami, fixo acto de presencia… pero moi breve, porque desapareceu nuns minutiños!!!!

O que non faltaron tampouco foros as cabazas, que os nenos decoraron o seu antollo e con axuda dos maiore, e fixeron incluso unhas minicabazas portátiles (eran lixeiriñas e tiñan un cordel para levalas) cunha vela dentro. Tamén disfrutaron do lindo pintándose a cara e xogando sen descanso.

Para esta ocasión elexín o modelito que veces ó cal lle teño un cariño especial. O vestido compreino fai uns anos cando unha amiga miña montou a súa propia tenda de roupa de talla grande en Santiago. Por aquel entonces a súa tenda era unha frnaquicia, que pronto deixou de selo polos continuos problemas ca empresa. O caso é que me encantou en canto o vin, foi como un flechazo. Probeino cos meus primeiros leggins e encantoume o resultado. Tan raro él, pero tan mono… Na miña casa tuvo poucos adeptos, miña avoa cada vez que me vía ríase soa. Non entendía (nin entende) como me podo poñer un vestido con ese voo  en plan globo. Pero a min encántame. Moito tiven que aguantar co vestido dos meus amores, o peor na casa ( que é dónde máis doe, que a min o resto traema floxa…) e agora mesmo xa levaba bastante tempo sen poñelo.

Boteime moita laca, cardei un pouco o pelo para dar volumen, maquilleime o mellor que puiden (sigo practicando) e lista para celebrar a chegada do ano celta!!!! Esta vez preséntovos a miña mami, toda sport ela que acababa de chegar de traballar (é cociñeira nun centro de maiores) lástima que non teña fotos do look que lle montei a semá pasada para unha cea… Esa sí que era unha presentación!!!! E bueno, a miña sister xa a coñecedes, mira que é guapa a jodída, maquilleina moi suaviño para tapar un pouco as imperfeccions e irlle ensinando, que logo sempre dí que non sabe…

Nada máis, as novedades van a ter que esperar… A ver se dou publicado algo máis pola semá!!!! Un biquiño para todas!!!

Imagen 207

Imagen 209

Imagen 208

Imagen 210

Imagen 211

Imagen 229

Imagen 293

Imagen 212


¿Quieres recibir cada post nuevo por e-mail? ¡Suscríbete!


9 Comentarios
Categorías: General · Mis Looks
Etiquetas: · · · ·


Inspire - 468x60
ES Mens 468x60