Por fin… de vuelta!!!!
Publicado el 15 noviembre 2009 @ 14:24

… Aquí estoy de nuevo!!! No sería sin tiempo!!! Os he hechado tanto de menos… Os cuento lo ocurrido. Resulta que un buen día el blog no carga. Don’t worry, el servidor falla y en unas horas seguro que se soluciona. Dos días y sigue sin ir… los de la compañía dónde tenemos contratado dicen que ha fallado el sevidor, pero que lo van han pasado a otro y estará todo operativo en poco tiempo. OK. Pero sigue sin ir… El nuevo servidor ha vuelto a fallar y no se explican porqué, buscan el motivo.  Cuando casi se cumple una semana del desastre, nos informan de que todos los datos se han perdido, que ya tenemos el servidor disponible pero sin datos!!! Como????Quéeee????? Como lo oís…  Lo “divertido” del caso es que teníamos copia, pero en el mismo servidor, por si el blog fallaba o toqueteando en él nos lo cargábamos, pero no por si nos perdían los datos!!!! Un drama… no os podéis imaginar lo mal que lo he pasado esta semana. Al fin Mr E me pone al día de la situación: No podemos encontrar de nuevo el tema del blog (de ahí el nuevo look), daremos recuperado las entradas y comentarios pero no las fotos. Y así estamos. Iré subiendo las fotos poco a poco (menos mal que de eso si tengo copia, aunque sea un coñazo subirlo todo de nuevo). En fin queridas mías, lo siento muchísimo, pero los problemas han sido ajenos a mí, hemos hecho todo lo que hemos podido. Por cierto, que con todo esto pensé en pasarme a Blogger pese a que Mr E me dijera que me podía pasar lo mismo, que no se hacen responsables de los datos, pero me creé una cuenta y cuando vi las opciones tan limitadas que me ofrecían (el panel de gestión de wordpress es mucho más completo) pues reculé. Así que sigo con wordpress como antes, y en el mismo servidor, pero esta vez nos planificaremos mejor de cara a estos contratiempos. Por la tarde más y mejor. Besitos!!!!

... Aquí estou de novo!!! Non sería sen tempo!!! Boteivos tanto de menos… Contovos o ocorrido. Rsulta que un bó día o blog non carga. Don’t worry, o servidor falla e nunhas horas seguro que se soluciona. Dous días e segue sen ir… os da compañía dónde temos contratado din que fallou o servidor, pero o paaron a outro e estará todo operativo en pouco tempo. OK. Pero segue sen ir… O novo servidor falla de novo e non se explican porqué, buscan o motivo. Cando case se cumple unha semana do destastre informannos de que todos os datos se perderon, que xa temos servidor dispoñible pero sen datos!!!! Como???? Quéeeeeee???? Como o oídes. O “divertido” do caso é que tíñamos copia, pero no mesmo servidor, por se o blog fallaba ou toqueteabamos nel e no lo cargábamos, pero non por se nos perdían os datos!!!! Un drama… non vos podedes imaxinar o mal que o pasei esta semana. O fin Mr E ponme ó día da situación: Non podemos atopar de novo o tema do blog (de ahí o  novo look), daremos recuperado as entradas e os comentarios pero non as fotos. E así estamos. Iréis subindo as fotos pouco a pouco (menos mal que deso si que teño copia, aínda que seña un coñazo subilo todo de novo). En fin queridas miñas, sintoo moitísimo, pero os problemas foron alleos a min, fixemos o que poidemos. Por certo, que ocn todo esto pensei en pasarme a Blogger pese a que Mr E me dixera que me podía pasar o mesmo, que non se fan responsables dos datos, pero creeime unha conta e cando vin as opcións tan limitadas que me ofrecían ( o panel de xestión de wordpress é moito máis completo) pois reculei. Asi é que sigo con wordpress como antes, e no mesmo servidor, pero esta vez planificaremosnos mellor de cara a estes contratempos. Pola tarde máis e mellor. Biquiños!!!!


3 Comentarios
Categorías: General

Primeras lluvias…
Publicado el 4 noviembre 2009 @ 11:08

… de otoño, y por fin las gabardinas/trench!!! Más o menos podríamos decir que acaba de llegar el otoño, hasta la semana pasada hizo muchísimo calor y aún se podía ir de manga corta por el día!!!! Tengo fotos de un look con bailarinas sin calcetines ni medias, pero hoy con lo que llueve le cuerpo me ha pedido más poner estas.

Intentaré contaros algo sin hacer un post muy largo, tengo que acostarme pronto, que sino no rindo y mañana es mi primer día sin la chica a la que sustituyo (un besito guapa). A ver si no la pifio, porque el pánico escénico está presente. De momento creo que no lo estoy haciendo mal, y lo que me explican lo entiendo y lo sé hacer, pero a ver ahora si doy tirado pa’lante sin maestra!!!!

Estas fotos son del fin de semana, me fuí a la casa que me vió nacer, a mi aldea, a dónde me crié hasta los 17, y dónde vive mi padre y mi abuela. Me encanta ir allí porque es mi casa de siempre, mi entorno, todo es verde, no hay ruído… No sé… aunque bueno, muchas veces cada vez que voy me ponen a currar!!! Aunque esta vez no ha sido así, sólo fuimos a comer prácticamente. Cocido de lacón con grelos y garbanzos!!! Madre mía que rico estaba todo!!! Y por la tarde… empanada casera de bonito y zamburiñas!!! Y luego mi abuela me dice que adelgace, y cada vez que voy me ceba, bueno, me cebo yo solita, pero ella me dice “no comes más???”. También hicimos mi hermana y yo una rica macedonia de frutas cuya fruta predominante fué la piña y que estaba riquísima. Y poco más que contar, un finde tranquilo, un sábado que he podido estar con Mr E que ultimamente siempre trabaja, y unas partidas al Mario Kart Wii en las que siempre pierdo…

Ains, estoy deseando comprarme algo con mi primer sueldo, pero con cabeza, creo que tengo q hacerme un lista y ponerme un tope de gasto mensual. Me he propuesto controlar los gastos. Vamos, que si no me pongo me fundo mi sueldo (que tampoco penséis que va a ser mucho ehhh, que es contrato en prácticas) en dos días, la mitad en internet!!!!

Bueno, de momento invertí 20 eurillos en algunas cosas de cosmética. Pero eso os lo cuento en otro post…

Con respecto a la ropa que llevo (ya me estoy enrollando y me acostaré a las mil…) las botas (que ya más de una persona me ha preguntado como encontré algo de caña ancha) tienen truco pues por detrás son de arriba a abajo con cordón (olvidé hacerles una foto) y entonces es cuestión de aflojar hasta que mi pierna entra y luego apretar otra vez, listo!!! Son de Blanco, las compré en las rebajas de este enero. Las pongo poco y no porque no me gusten, sino todo lo contrario!!!! A mi me encantan, pero son tan malas que cada vez que las pongo se raspan por delante y por detrás, con esa suelda de 2 milímitros y esa imitación barata de piel es lo que hay!!! Pero bueno, poco pagué por ellas y son muy monas. El trench es de esas cosas que siempre quise. Creo que llevaba dos años por lo menos queriendo uno en este color. Nunca lo encontraba en mi talla hasta que fuí a Irlanda y lo vi. Lo ví de lejos y me fuí a él de cabeza (es de New Look) pensando que tenía que ser mío como fuese, y resulta que estaba algo rebajado. Una talla más para que el último botón abrochara mejor estaría bien, pero eran tallas sueltas. Creo que me costó sobre 25€, una ganga para algo que llevaba en mi lista tanto tiempo!!!!! Nada más, la camisa ya la conocéis de otros post (podéis pinchar en la etiqueta de abajo y mirar los post en los que la llevo) y también es de New Look. Los vaqueros, de Clockhouse, que los tuve tiempo y tiempo aparcados porque sin cinturón se me caen, no porque me sobre la talla, sino porque son elásticos y se bajan.

Y vosotras, tenéis alguna gabardina/trench que os haya costado conseguir??? Dónde la habéis conseguido??? Nada más por hoy, espero vuestros comentarios. Besotes!!!!

… de outrono, e por fin as gabardinsa/trench!!!! Máis ou menos poderíamos decir que acaba de chegar o outono, ata a semá pasada fixo moitísimo calor e aínda se podía ir de manga corta polo día!!!! Teño fotos dun look con bailarinas sen calcetíns nin medias, pero hoxe co que chove o corpo pedíume máis poñer estas.

Intentarei contarvos algo sen facer un post moi longo, teño que deitarme axiña, porque senon non rindo e mañá é o meu primeiro día sen a rapaza a que sustituio (un biquiño guapa). A ver se non a pifio, porque o pánico escénico está presente. De momento creo que non o estou facendo mal, e o que me explican entendoo e seino facer, pero a ver agora se dou tirado pa’diante sen maestra!!!!

Estas fotos son da finde de semá, funme á casa que me viu nacer, á miña aldea, a dónde me criei ata os 17 e dónde vive meu pai e a miña avoa. Encántame ir alí porque é a miña casa de sempre, o meu entorno, todo é verde, non hai ruído… Non sei… aínda que moitas veces cada vez que vou poñenme a currar!!! Ainda que desta vez non foi así, só fomos a comer prácticamente. Cocido de lacón con grelos e garabanzos!!! Miña nai querida que rico estaba todo!!! E pola tarde… empanada da casa de bonito e zamburiñas!!! E logo miña avoa dime que adelgace, e cada vez que vou cébame, bueno cébome eu soíña pero ela dime “non comes máis???”. Tamén fixemos miña irmá e máis eu unha rica macedonea de froitas cuia froita principal foi a piña e que estaba boísima. E pouco máis que ocntar, un finde tranquilo, un sábado que poiden pasar con Mr E que ultimamente sempre traballa, e unhas partidas ó Mario Kart Wii nas que sempre perdo…

Ains, estou desexando mercarme algo co meu primeiro soldo, pero con cabeza, creo que teño que facerme unha lista e poñerme un tope de gasto mensual. Propúxenme controlar os gastos. Vamos, que se me poño fundome o meu soldo (que tampouco pensedes que vai ser moito ehhh, que é contrato en prácticas) en dous días, a metade en internet!!!

Bueno, de momento invertin 20 euros en algunhas cousas de cosmética. Pero eso contovolo noutro post…

Con respecto á roupa que levo (xa me esotu enroiando e acostareime ás mil…) as botas (máis de unha persoa me preguntou como atopei algo de caña ancha) teñen truco por detrás son de arriba a abaixo ocn cordón (esquencin facerlles unha foto) e daquela é cuestión de aflouxar ata que a miña perna entra e logo apretar de novo, listo!!! Son de Blanco, compreinas nas rebaixas deste xaneiro. Poñoas pouco e non porque non me gusten, sino todo o contrario!!!! A min encántanme, pero son tan malas que cada vez que as poño raspanse por diante e por detrás, con esa sola de 2 milímetros e esa imitación barata de pel é o que hay!!! Pero bueno, pouco paquei por elas e son moi monas. O trench é desas cousas que sempre quixen. Creo que levaba dous anos polo menos  querendo un en esta cor. Nunca o encontraba na miña talla ata que fun a Irlanda e o vin. Vino de lonxe e funme a él de cabeza (é de New Look) pensando que tiña que ser meu como fose, e resulta que estaba algo rebaixado. Unha talla máis para que o último botón abrochara mellor estaría ben, pero eran tallas soltas. Creo que me costou sobre 25€, unha ganga para algo que levaba na miña lista tanto tempo!!! Nada máis, a camisa xa a conocedes de outros post (podedes pinchar na etiqueta de abaixo e mirar os pos nos que a levo) e tamén é de New Look. Os vaqueros, de Clockhouse, que os tiven tempo e tempo aparcados porque sen cinturón caénme, non porque me sobre talla, senón porque son elásticos e baixanse.

E vos, tedes algunha gabardina/trench que vos costara conseguir??? Dónde a conseguistes??? Nada máis por hoxe, espero os vosos comentarios. Biquiños!!!!

100_2548

100_2552

100_2553

100_2558

100_2561

100_2562

100_2569


2 Comentarios
Categorías: General
Etiquetas: · · · ·

La noche del Samaín…
Publicado el 1 noviembre 2009 @ 20:42

… la noche de los espíritus y la llegada del nuevo año Celta!!!!

… a noite dos espíritus e a chegada do novo ano Celta!!!!

The_spirits_of_the_Samain_Nigh_by_Eireen

http://eireen.deviantart.com/

samhainda6

Supongo que muchas de mis lectoras sabréis ya lo que es el Samaín, pero por si acaso, adjuntamos informacion. El Samaín es una festividade pagana de origen celta y que etimológicamente significa “final del verano”. La llegada del cristianismo transformó esta celebración en “El día de todos los Santos” y sólo pervivió esta tradición en algunos lugares, dentro de la península ibérica podemos hablar de la zona norte, y dentro de Europa podemos destacar Irlanda como el lugar dónde más destaca esta celebración.

Resulta que nos ha pasado algo muy curioso, nosotros teníamos nuestra propia tradición (vale que el cristianismo medio se la cargara), esta tradición fue exportada a EE.UU. dónde felizmente la transformaron a su antojo y los la exportaron de nuevo. Lo sangrante es que nosotros la estamos aceptando gustosamente, adquiriendo la versión deformada y caricaturizada como nuestra. Pues no, yo Samaín no Jalowin!!!!! Os dejo este enlace, este, este y estesi queréis leer más sobre el tema.

Pues para celebrar el Samaín, el viernes pasado en el lugar de mi empadronamiento, que no dónde vivo, se celebró esta fiesta en la que no faltaron los bollos preñaos, el vino y las castañas. Y también aunque ya algo tarde, un riquísimo bizcocho de yogurt casero hecho por mi mami, hizo acto de presencia… pero muy breve, porque desapareción en unos minutillos!!!!

Lo que no faltaron tampoco fueron las calabazas, que los niños decoraron a su antojo con ayuda de los mayores, e hicieorn incluso unas minicalabazas portátiles (eran ligeritas y tenían un cordón para llevarlas) con una vela dentro. También disfrutaron de lo lindo pintándose la cara y jugando sin descanso.

Para esta ocasión elegí el modelito que veis al cual le tengo un especial cariño. El vestido lo compré hace ya unos añitos cuando una amiga mía montó su propia tienda de ropa de talla grande en Santiago. Por aquel entonces su tienda era una franquicia, que pronto dejó de serlo por los continuos problemas con la empresa. El caso es que me encantó en cuanto lo vi, fué como un fechazo. Me lo probé con los primeros leggins que me compré y me encantó el resultado. Tan raro él, pero tan mono… En mi casa tuvo pocos adeptos, mi abuela cada vez que me lo veía se reía sola. No entendía (ni entiende) como me puedo poner un vestido con ese vuelo en plan globo. Pero a mí me encanta. Mucho he tenído que aguntar con el vestido de mis amores, lo peor en casa (que es dónde duele, que a mi el resto me la trae floja…) y ahora mismo ya llevaba bastante tiempo sin ponérmelo.

Me eché mucha laca, me cardé un poquito el pelo para darle volumen, me maquillé lo mejor que pude (sigo practicando) y lista para celebrar la llegada del año celta!!!! Esta vez os presento a mi mami, toda sport ella que acababa de llegar de trabajar (es cocinera en un centro de mayores) lástima que no tenga fotos del look que le monté la semana pasada para una cena…  Esa si que era una presentación!!!!  Y bueno, a mi sister ya la conocéis, mira que es guapa la jodía, la maquillé muy suavecito para tapar un poquito las imperfecciones e irle enseñándo, que luego siempre dice que no sabe…

Nada más, las novedades van a tener que esperar… A ver si doy publicado algo más por semana!!! Un besito para todas!!!

Supoño que moitas das miñas lectoras sabedes xa o que é o Samaín, pero por se acaso, adxuntamos información. O Samaín é unha festividade pagana de orixen celta e que etimolóxicamente falando significa “final do verán”. A chegada do cristianismo transformou esta celebración no “Día de tódos os Santos” e só perviveu esta tradicións en alguns lugares, dentro da península ibérica podemos falar da zoa norte, e dentro de Europa podemos destacar Irlanda como o lugar ónde máis destaca esta celebración

Resulta que nos pasou algo moi curioso, nos tíñamos a nosa propia tradición (vale que o cristianismo medio que a eliminou), e esta tradición foi exportada ós EE.UU. dónde felizmente a transformaron o seu antollo e nola exportaron de novo. O sangrante é que nos a estamos aceptando gustosamente, adquirindo a versión deformada e caricaturizada como nosa. Pois non, eu Samaín non Jalowin!!!! Deixovos esta ligazón, esta, esta e esta se queredes ler máis sobre o tema.

Pois para celebrar o Samaín, o venres pasado no lugar do meu empadroamento, que non dónde eu vivo, celebrouse esta festa na que non faltaron os bolos preñaos, o viño e as castañas. E tamén aínda que xa algo tarde, un riquísimo biscoito de iogurt caseiro, feito pola miña mami, fixo acto de presencia… pero moi breve, porque desapareceu nuns minutiños!!!!

O que non faltaron tampouco foros as cabazas, que os nenos decoraron o seu antollo e con axuda dos maiore, e fixeron incluso unhas minicabazas portátiles (eran lixeiriñas e tiñan un cordel para levalas) cunha vela dentro. Tamén disfrutaron do lindo pintándose a cara e xogando sen descanso.

Para esta ocasión elexín o modelito que veces ó cal lle teño un cariño especial. O vestido compreino fai uns anos cando unha amiga miña montou a súa propia tenda de roupa de talla grande en Santiago. Por aquel entonces a súa tenda era unha frnaquicia, que pronto deixou de selo polos continuos problemas ca empresa. O caso é que me encantou en canto o vin, foi como un flechazo. Probeino cos meus primeiros leggins e encantoume o resultado. Tan raro él, pero tan mono… Na miña casa tuvo poucos adeptos, miña avoa cada vez que me vía ríase soa. Non entendía (nin entende) como me podo poñer un vestido con ese voo  en plan globo. Pero a min encántame. Moito tiven que aguantar co vestido dos meus amores, o peor na casa ( que é dónde máis doe, que a min o resto traema floxa…) e agora mesmo xa levaba bastante tempo sen poñelo.

Boteime moita laca, cardei un pouco o pelo para dar volumen, maquilleime o mellor que puiden (sigo practicando) e lista para celebrar a chegada do ano celta!!!! Esta vez preséntovos a miña mami, toda sport ela que acababa de chegar de traballar (é cociñeira nun centro de maiores) lástima que non teña fotos do look que lle montei a semá pasada para unha cea… Esa sí que era unha presentación!!!! E bueno, a miña sister xa a coñecedes, mira que é guapa a jodída, maquilleina moi suaviño para tapar un pouco as imperfeccions e irlle ensinando, que logo sempre dí que non sabe…

Nada máis, as novedades van a ter que esperar… A ver se dou publicado algo máis pola semá!!!! Un biquiño para todas!!!

Imagen 207

Imagen 209

Imagen 208

Imagen 210

Imagen 211

Imagen 229

Imagen 293

Imagen 212


9 Comentarios
Categorías: General · Outfit
Etiquetas: · · · ·

Página 2 de 212