noviembre 1st, 2009 @ 20:42
… la noche de los espíritus y la llegada del nuevo año Celta!!!!
… a noite dos espíritus e a chegada do novo ano Celta!!!!
Supongo que muchas de mis lectoras sabréis ya lo que es el Samaín, pero por si acaso, adjuntamos informacion. El Samaín es una festividade pagana de origen celta y que etimológicamente significa “final del verano”. La llegada del cristianismo transformó esta celebración en “El día de todos los Santos” y sólo pervivió esta tradición en algunos lugares, dentro de la península ibérica podemos hablar de la zona norte, y dentro de Europa podemos destacar Irlanda como el lugar dónde más destaca esta celebración.
Resulta que nos ha pasado algo muy curioso, nosotros teníamos nuestra propia tradición (vale que el cristianismo medio se la cargara), esta tradición fue exportada a EE.UU. dónde felizmente la transformaron a su antojo y los la exportaron de nuevo. Lo sangrante es que nosotros la estamos aceptando gustosamente, adquiriendo la versión deformada y caricaturizada como nuestra. Pues no, yo Samaín no Jalowin!!!!! Os dejo este enlace, este, este y estesi queréis leer más sobre el tema.
Pues para celebrar el Samaín, el viernes pasado en el lugar de mi empadronamiento, que no dónde vivo, se celebró esta fiesta en la que no faltaron los bollos preñaos, el vino y las castañas. Y también aunque ya algo tarde, un riquísimo bizcocho de yogurt casero hecho por mi mami, hizo acto de presencia… pero muy breve, porque desapareción en unos minutillos!!!!
Lo que no faltaron tampoco fueron las calabazas, que los niños decoraron a su antojo con ayuda de los mayores, e hicieorn incluso unas minicalabazas portátiles (eran ligeritas y tenían un cordón para llevarlas) con una vela dentro. También disfrutaron de lo lindo pintándose la cara y jugando sin descanso.
Para esta ocasión elegí el modelito que veis al cual le tengo un especial cariño. El vestido lo compré hace ya unos añitos cuando una amiga mía montó su propia tienda de ropa de talla grande en Santiago. Por aquel entonces su tienda era una franquicia, que pronto dejó de serlo por los continuos problemas con la empresa. El caso es que me encantó en cuanto lo vi, fué como un fechazo. Me lo probé con los primeros leggins que me compré y me encantó el resultado. Tan raro él, pero tan mono… En mi casa tuvo pocos adeptos, mi abuela cada vez que me lo veía se reía sola. No entendía (ni entiende) como me puedo poner un vestido con ese vuelo en plan globo. Pero a mí me encanta. Mucho he tenído que aguntar con el vestido de mis amores, lo peor en casa (que es dónde duele, que a mi el resto me la trae floja…) y ahora mismo ya llevaba bastante tiempo sin ponérmelo.
Me eché mucha laca, me cardé un poquito el pelo para darle volumen, me maquillé lo mejor que pude (sigo practicando) y lista para celebrar la llegada del año celta!!!! Esta vez os presento a mi mami, toda sport ella que acababa de llegar de trabajar (es cocinera en un centro de mayores) lástima que no tenga fotos del look que le monté la semana pasada para una cena… Esa si que era una presentación!!!! Y bueno, a mi sister ya la conocéis, mira que es guapa la jodía, la maquillé muy suavecito para tapar un poquito las imperfecciones e irle enseñándo, que luego siempre dice que no sabe…
Nada más, las novedades van a tener que esperar… A ver si doy publicado algo más por semana!!! Un besito para todas!!!
Supoño que moitas das miñas lectoras sabedes xa o que é o Samaín, pero por se acaso, adxuntamos información. O Samaín é unha festividade pagana de orixen celta e que etimolóxicamente falando significa “final do verán”. A chegada do cristianismo transformou esta celebración no “Día de tódos os Santos” e só perviveu esta tradicións en alguns lugares, dentro da península ibérica podemos falar da zoa norte, e dentro de Europa podemos destacar Irlanda como o lugar ónde máis destaca esta celebración
Resulta que nos pasou algo moi curioso, nos tíñamos a nosa propia tradición (vale que o cristianismo medio que a eliminou), e esta tradición foi exportada ós EE.UU. dónde felizmente a transformaron o seu antollo e nola exportaron de novo. O sangrante é que nos a estamos aceptando gustosamente, adquirindo a versión deformada e caricaturizada como nosa. Pois non, eu Samaín non Jalowin!!!! Deixovos esta ligazón, esta, esta e esta se queredes ler máis sobre o tema.
Pois para celebrar o Samaín, o venres pasado no lugar do meu empadroamento, que non dónde eu vivo, celebrouse esta festa na que non faltaron os bolos preñaos, o viño e as castañas. E tamén aínda que xa algo tarde, un riquísimo biscoito de iogurt caseiro, feito pola miña mami, fixo acto de presencia… pero moi breve, porque desapareceu nuns minutiños!!!!
O que non faltaron tampouco foros as cabazas, que os nenos decoraron o seu antollo e con axuda dos maiore, e fixeron incluso unhas minicabazas portátiles (eran lixeiriñas e tiñan un cordel para levalas) cunha vela dentro. Tamén disfrutaron do lindo pintándose a cara e xogando sen descanso.
Para esta ocasión elexín o modelito que veces ó cal lle teño un cariño especial. O vestido compreino fai uns anos cando unha amiga miña montou a súa propia tenda de roupa de talla grande en Santiago. Por aquel entonces a súa tenda era unha frnaquicia, que pronto deixou de selo polos continuos problemas ca empresa. O caso é que me encantou en canto o vin, foi como un flechazo. Probeino cos meus primeiros leggins e encantoume o resultado. Tan raro él, pero tan mono… Na miña casa tuvo poucos adeptos, miña avoa cada vez que me vía ríase soa. Non entendía (nin entende) como me podo poñer un vestido con ese voo en plan globo. Pero a min encántame. Moito tiven que aguantar co vestido dos meus amores, o peor na casa ( que é dónde máis doe, que a min o resto traema floxa…) e agora mesmo xa levaba bastante tempo sen poñelo.
Boteime moita laca, cardei un pouco o pelo para dar volumen, maquilleime o mellor que puiden (sigo practicando) e lista para celebrar a chegada do ano celta!!!! Esta vez preséntovos a miña mami, toda sport ela que acababa de chegar de traballar (é cociñeira nun centro de maiores) lástima que non teña fotos do look que lle montei a semá pasada para unha cea… Esa sí que era unha presentación!!!! E bueno, a miña sister xa a coñecedes, mira que é guapa a jodída, maquilleina moi suaviño para tapar un pouco as imperfeccions e irlle ensinando, que logo sempre dí que non sabe…
Nada máis, as novedades van a ter que esperar… A ver se dou publicado algo máis pola semá!!!! Un biquiño para todas!!!











Yo soy yo, una chica normal, coqueta y presumida con una talla 52. Tengo 26 años y vivo con mi novio desde hace… 7 años (creo) y tengo dos perritas preciosas a las que les gusta salir en las fotos...
el vestido es precioso, yo también me hubiera lanzado a por él, porque me encanta el blanco y negro, y el detalle de las puntillas. Y te queda estupendo con los leggings, estás muy moderna y elegante!
Y está muy bien reivindicar las tradiciones!
besos
Pues a mi me gusta el vestido, queda bien con los leggins.
pero qué guapérrima!!!
tengo que hacer una corrección, será: pero qué guapérrimaS!!! jeje
Me gusta el vestido y me gusta mucho como te has maquillado los ojos. :O Algún día dejaré de ser vaga y aprenderé a hacerlo también. xD
Buenas,
acabo de descubrirte por el sorteo de Marianabags y me ha hecho ilusión tu blog, pq yo ya ni sé la talla que uso y pq por fin encuentro alguien q entiende eso de me lo compro pq ‘me vale y pa uno q me vale’. te seguire
Pues seas bienvenida wapa!!!!
Te entiendo tanto que yo voy por ahí con mis amigas a ojear, y si algo me sirve, o me lo puedo poner de alguna manera (por ejemplo un cardigan desabrochado) me lo compro aunq no estuviera mucho en mis planes!!!! Es que esto de encontrar ropa es un suplicio, y encontrarla a precio economico no te cuento!!!!
Saluditos!!!
de bo rollo, non tes medo de que se algun dia tes un fillo cho quiten como a eses pais de uk?? ata onde iremos parar con decisións de gobernos coma ises?
Medo???? Teño unha irmá que prácticamente criei eu e non está gorda!!!! Porque eu o esteña vaime salir igual que min o meu/miña fillo/a???
Ademáis nunca estaría igual que eses pequenos, eso asegurocho, eu sempre fun gorda pero non ata eses extremos. Facía natación e na miña casa non entraba nocilla nin chocolate. Meus pais preocupabanse algo por min eh, pero sempre fun propensa a engordar. De todos modos engordei máis de maior eu soliña.
E bueno, que che quiten o fillo porque está gordo é moi forte, pero un toque de atención de algun tipo si o vexo normal en casos extremos, pero moi extremos…
En fin…